گنجينه اخلاق ( جامع الدرر فاطمى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٥

رباعى

بسا شمع رخشندهء تابناك * ز باد حوادث كه افتد به خاك

حريفان به يكديگر آميختند * صُراحى شكسته قدح ريختند

بتاب امشب اى مه كه افلاكيان * ببينند جان‌بازى خاكيان

مگر نوح بيند ز درياى خون * چسان كشتى آورد بايد برون

ببيند خليل خداوندگار * ز قربانى خود شود شرمسار

محمّد صلّى اللّه عليه و آله سر از غرفه آرد برون * جگرگوشهء خويش بيند به خون

مسيحا ببيند گر اين رستخيز * صليب و صلب را كند ريزريز

يا رب ز گناه زشت خود منفعلم * از فعل بد و قول كج خود خجلم

فيضى به دلم ز عالم قدس بريز * تا محو شود خيال باطل ز دلم

گر در دلت از كسى شكايت باشد * و آن درد دلت از او بغايت باشد

زنهار به انتقام مشغول مشو * بد را ، بدى خويش كفايت باشد

يا رب دل پاك و جان آگاهم ده * آه شب و گريهء سحرگاهم ده

در راه خود اول ز خودم بىخود كن * آن‌گه بى خود ز خود به خود را هم ده

* * *

يا رب همه خلق را به من بدخو كن * وز جمله جهانيان مرا يكسو كن

روى دل من صرف كن از هر جهتى * در عشق خودت يك جهت و يك رو كن

* * *

يا رب برهانيم ز حرمان چه شود * راهى دهيم به كوى عرفان چه شود

بس گبر كه از كرم مسلمان كردى * يك گبر دگر كنى مسلمان چه شود

* * *

يا رب ز دو كون بىنيازم گردان * و ز افسر فقر سرفرازم گردان

در راه طلب محرم رازم گردان * ز آن ره كه نه سوى تست بازم گردان

* * *