گنجينه اخلاق ( جامع الدرر فاطمى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٦

اشعار مثنوى ايضا در مذمّت نفس و فوائد نفس كُشى

پرهيزكارى و اطاعت خداوند است البتّه جز اين نيست . من كان مع اللّه فاللّه معه . « 1 »

هر آنچه دور كند مر تو را از دوست ، بد است * بهر چه روى نهى به روى آر نكوست ، بد است

فراق يار اگر اندك است ، اندك نيست * درون ديده اگر نيم تار موست ، بد است

در ره دين خلاف نفس و هوى * مرد را سنگ امتحان باشد

زشت ، زشت است و نيكوئى نيكو * تا فلك بوده تا جهان باشد

به دو نيك از دليل راه بپرس * هر چه گفت او چنان ، چنان باشد

هر كه از جان بمرد تن گردد * هر كه از تن بمرد جان باشد

دل به دست هوى چو دادى دان * كه در او نزد پاسبان باشد

نفس سركش را بكش آسوده شو * پاك از وسواس آن آلوده شو

هر دم او را هست وسواسى دگر * بايد از وى داشتن پاسى دگر

بندِ وسواسش چو بُرّى رسته‌اى * از خلاف او به حق پيوسته‌اى

دل به‌پا خيزد چو او بى پى شود * وين به غير از شور عشقى كى شود

عشق اگر آمد جهان بر كام تُست * سكهء دولت همه بر نام تست

عشق باشد آفتابى خاره‌سوز * و آن هوىها همه برف اندر تموز

تابشش سوزد هوىها را چه خس * كى گذارد عشق شهوت بهر كس

عشق چون شمشير بكشد از غلاف * عرصه شد از غير يك معشوق صاف

وان دگرها هر چه هست افسانه است * ترك جو كن چشمه گر در خانه است

كى گذارد غرت عشق غيور * غر را در محفل اللّه و نور

عشق او جو ترك شهر و خانه كن * پيش شمعش خويش را پروانه كن

تا ببخشد هر چه دارد مر تو را * بندگى كن تا كنى كار خدا

( 1 ) - « خزينة الجواهر » نهاوندى ، حكايت پانزدهم .