گنجينه اخلاق ( جامع الدرر فاطمى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٦

رباعى چند

ببحر الإثم لا تصغي لواعظ * و لو أطرى و أطنب فى المواعظ

و قلبك هائم ، فى كلّ واد * وجهلك كلّ يوم فى ازدياد

على تحصيل دنياك الدّنيّة * مجدّا فى الصّباح و فى العشيّة

و جهد المرء فى الدّنيا شديد * و ليس ينال منها ما يريد

و كيف ينال فى الأخرى مرامه * و لم يجهد لمطلبها قلامة « 1 »

رباعى چند

رباعى چند

اى آنكه ربوده عقلت از كف ، مالَت * بگذشته به جمع مال ، ماه و سالَت

بر گو كه از اين مال كه گرد آوردى * غير از كفنى چه مىبرى دنبالت

* * *

اين مال و بنون نداند آن كو داناست * حق گفته كه زينت حيات دنياست

باقى عمل خير بود ديگر هيچ * از بهر بهشت عدن كانجاى بقاست

اندر دل هر بنده راهى به خداست * از شيخ بپرسيد ك آن راه كجاست

هر دانه تسبيح تو دامى دگر است * از آنكه تمام ذكر و فعلت به رياست

* * *

با علم ، عمل كم ار بود بسيار است * با جهل قبولى عمل دشوارست

هم علم و عمل به شرط اخلاص نكوست * هشدار كه اين متاع آن بازار است

* * *

طول امَلت باعث سوء عمل است * در آرزوى دراز افزون خلل است

تو حرص زنىّ و گرد آرى وانكو * جمع تو پراكنده نمايد اجلست

* * *

بسيار جهان كم است زيرا فانى است * هست اندك آخرت فزون چون باقى است

اين غفلت و مستى از چه ما را بگرفت * يا رب كه بر اين شراب غفلت ساقى است

* * *

هنگام سحور ، وقت بيدارى ماست * خيزيد كه گاه گريه و زارى ماست

( 1 ) - « كشكول » شيخ بهايى 1 / 211