گنجينه اخلاق ( جامع الدرر فاطمى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦

اين مُخمّس از ديگرى است

خور و خواب و خشم و شهوت شَغَبست و جهل و ظلمت * حَيَوان خبر ندارد ز جهان آدميت

بحقيقت آدمى باش و گر نه مرغ باشد * كه همى سخن بگويد به زبان آدميت

طيران مرغ ديدى تو ز پاى بند شهوت * بدر آى تا ببينى طيران آدميت

مگر آدمى نبودى كه اسير ديو ماندى * كه فرشته ره ندارد به مكان آدميت

اگر اين درنده خوئى ز طبيعتت بميرد * همه عمر زنده باشى به روان آدميت « 1 »

سعدى گويد :

توانگرى نه به مال است پيش اهل كمال * كه مال تا لب گورست بعد از آن اعمال

به چشم و گوش و زبان آدمى نباشد كس * كه هست صورت ديوار را همين تمثال

نصيحت همه عالم چو باد در قفس است * به پيش مردم نادان چو آب در غربال « 2 »

مرحوم حاج ميرزا حبيب اللّه خراسانى گويد :

خوبى به خوش اندامى و شيرين ذَقَنى نيست * حُسن آيت روح است به نازك بدنى نيست

اين حُسن قبولى است خدا داده به خوبان * از موهبت غيب كه جانى است تنى نيست « 3 »

اين مُخمّس از ديگرى است

اين مُخمّس از ديگرى است

علم و عمل اى دوست به مائىّ و منى نيست * هر شيشهء گلرنگ عقيق يَمَنى نيست

هر كس ببرش « 4 » خرقه اويس قَرَنى نيست * خوبى به خوش‌اندامى و سيمين ذَقَنى نيست

حسن آيت روحست به نازك بدنى نيست

( 1 ) - كليات سعدى ، ص 563 . ( 2 ) - كليات سعدى ، ص 453 . ( 3 ) - « ديوان ميرزا حبيب اللّه خراسانى » ص 73 . ( 4 ) - كه به بر .