گنجينه اخلاق ( جامع الدرر فاطمى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٢
فى مصيبة الامام ابى عبد اللّه الحسين عليه السّلام اشعار فؤاد كرمانى
شراكت در كبريائى دارى كه فرمودند كسىكه به قدر ذرّه‌اى در دلش كبر باشد داخل بهشت نمىشود . فرمايش على عليه السّلام است : و جعل اللّعنة على من نازع اللّه فى كبريائه و عظمته . « 1 » اين امراض كه در دل من و تو است در مقام دفع و اصلاح او نيستى . على عليه السّلام فرمود : أفبهذا تريدون أن تجاوروا اللّه فى دار قدسه تعالى فتكونوا أعزّ أوليائه عنده هيهات لا تخدع عن جنّته تعالى و لا تنال مرضاته إلّا بطاعته ؛ « 2 » مىخواهيد با اين حال كه دورى از حق باشد در دار قدس همسايهء اولياء خدا شويد و بوئى از عالم غيب به مشامت برسد ؟ ! هيهات ! هيهات ! دور است اين نشده و نخواهد شد .
ناز را رويى ببايد همچو ورد * چون ندارى گِرد بدخوئى مگرد
عيب باشد روى نازيبا و ناز * زشت باشد چشم نابينا و باز
هر كه را طاوس بايد جور هندوستان كشد
ابوذر غفارى چشمش درد مىكرد به او گفتند : چرا معالجه نمىكنى ؟ گفت : درد از خداست دوا هم از اوست . گفتند : دعا بكن خدا شفا بدهد . گفت : كارها و چيزهائى اهمّ و الزم دارم از آن كه دعا براى چشمم بكنم . من و تو دعاى لازم‌تر نداريم و قائم به خود هستيم اصلا كار آخرت نداريم . اين امراض مهلكه دوا و حكيم دارد . ولى « قانون » ابن سينا اين ناخوشيها را علاج نمىكند . طبيب اين ناخوشيها ، قرآن مجيد و فرمودهء سفير و پيغمبر او رسول خداست . لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا . . . « 3 »
فى مصيبة الامام ابى عبد اللّه الحسين عليه السّلام اشعار فؤاد كرمانى
فى مصيبة الامام ابى عبد اللّه الحسين عليه السّلام اشعار فؤاد كرمانى
قامتت را چه قضا بهر شهادت آراست * با قضا گفت مشيّت كه قيامت برپاست
دشمنت كشت ولى نور تو خاموش نگشت * آرى آن جلوه كه فانى نشود نور خداست
بيدق سلطنت افتاد كيان را ز كيان * سلطنت ، سلطنت تو است كه پاينده لواست
زنده را زنده نخوانيد كه مرگ از پى اوست * بلكه زنده است شهيدى كه حياتش ز قفاست
دولت آن يافت كه سر داد به پاى تو ولى * اين قبارست نه بر قامت هر بى سر و پاست
تو در اوّل سر و جان باختى اندر ره دوست * تا بدانند خلايق كه فنا ، شرط بقاست
( 1 ) - « نهج البلاغه » خطبهء 192 ، با مختصر تفاوت . ( 2 ) - « نهج البلاغه » خطبهء 129 . ( 3 ) - سورهء آل عمران ( 3 ) ، آيهء 164 .