گنجينه اخلاق ( جامع الدرر فاطمى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٢

اشعارى در توحيد

نيك بنگر فثمّ وجه اللّه * همه جا جلوه‌گاه آن ذات است

جز يكى نيست جلوه‌اش به مثل * چهره‌اى را هزار مِرآت است

همه جا طلعتش معاينه بين * يك رخ از صد هزار آينه بين

پيش ما غيبت و حضور يكى است * راستى ماتم و سرور يكى است

غم و شادى تفاوتى نكند * نزد آنان كه سوگ و سور يكى است

از بيابان امن عشق برو * كه چراگاه شير و گور يكى است

كبريائى حق چو كرد ظهور * با سليمان مقام مور يكى است

دست تقدير چون نتانى تافت * ضعف در پنجه يا كه زور يكى است

جامه كن گو به راه باش مباش * در بر مفلسان عور يكى است

گر نبينى تو روى او چه عجب * روز و شب پيش چشم كور يكى است

هر كه را ديده نيست در نظرش * آية الظلّ و الحرور يكى است

مشرق و مغرب از ميان بردار * كه مهبّ صبا و بور يكى است

از بتى خوان الا الى اللّه را * به خدا مرجع امور يكى است

نور خورشيد زد به روزنها * روزنه گر هزار نور يكى است

دو مبين زانكه در مظاهر كون * بيشمارند و آن ظهور يكى است

همه جا طلعتش معاينه بين * يك رخ از صد هزار آينه بين

كار گيتى كه جمله تو در توست * همه در جاى خود بجا و نكوست

اثر لطف و قهر او ميدان * هر چه ترياق دوست ، زهر عدوست

شد سياهى سفيدبختى زلف * وين كجى راستىّ آن ابروست

پى جمعيت پريشانى است * آنچه آشفتگى در آن گيسو است

من نگويم مپاش تخم طلب * اين قدردان كه جذبها خودروست

تا به چوگان غيب بربايند * اين دل ما فتاده همچون گوست

يار جانانهء سخن پرداز * كه ز جانت زياد دارم دوست

خوش‌نشين سرو من به چشمانم * سرورا جاى دائما لب جوست

سرّ توحيد با تو بايد گفت * هركسى را نه تاب اين نيروست