گنجينه اخلاق ( جامع الدرر فاطمى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٢

در مدح اهلبيت رسالت عليهم السّلام

هان بيا اى تير با فيروز من * پاره كن اين حلق آتش‌سوز من

غلغله در لشكر اعدا فتاد * پس جوابش حرمله با تير داد

حرمله چون تير در پيكان گذاشت * هروله كن سوى تير او شتافت

با زبان حال گفت آن مه‌لقا * مرحبا اى پيك جانان مرحبا

در كفم نبود بجز جانى دگر * شد فداى مَقدَمَت اى خوش‌خبر

پيك جانانش چو از پيكان گذشت * يكسره آمد به حلقومش نشست

تير را چون جان در آغوشش كشيد * چون نداى قُم تَعال از او شنيد

سوز آهش شد بلند از سوز تير * سوخت از حلقوم تا قلب مُنير

دوخت آن حلقوم را بر دوش باب * زين مصيبت سوخت قلب بو تراب

گوش تا گوشش بريد و چاك شد * از نسيم وصل ، جان چالاك شد

دست و پا مىزد چو مرغ بسمله * مىطپيد از زهر تير حرمله

همچو مرغ سر بريده از الم * سر به دوش باب مىزد دمبدم

چون نسيم وصل معشوقش رسيد * صبح امّيدش ز غيب آمد پديد

در تبسّم آن شهيد راه دين * لب گزان خندان به‌سوى شاه دين

يعنى اى بابا كه من شادان شدم * در كَفَت قربانى جانان شدم

هم السّفينة فاز الرّاكبون بها * و من تخلّف عنها صار فى تيه

[ آنان همان كشتى هستند كه هركس به آن درآيد نجات يابد و هر كس از آن كشتى جا ماند سرگردان شود ]

و آية الرّجس و التّطهير شاهدة * بصدقهم ما تلى القرآن تاليه

[ آيهء تطهير گواه بر صدق و راستى آنهاست براى كسىكه تلاوتگر قرآن باشد ]

الجدّ جدّهم و البيت بيتهم * و صاحب البيت أدرى بالّذى فيه

[ جدّ ، جدّ آنهاست و خانه خانهء آنها و صاحب‌خانه داناتر است به كسانىكه در آن هستند ]

آتاهم اللّه ما لم يؤته أحد * منهم و ذلك فضل اللّه يؤتيه

[ خداوند به آنان چيزى ارزانى داشت كه به هيچ كس نداده است و اين فضل و عنايت خداست كه به آنان ارزانى داشته است ]