گنجينه اخلاق ( جامع الدرر فاطمى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٩
فى التحذير عن اهل الزمان
فى التحذير عن اهل الزمان
فى التحذير عن اهل الزمان
نقل عن قثم الزّاهد قال رأيت راهبا على باب بيت المقدّس كالواله فقلت له أوصنى ! فقال :
كن كرجل احتوشته « 1 » السّباع ، فهو خائف مذعور « 2 » يخاف أن يسهو فتفترسه ، أو تلهو « 3 » فينهشه « 4 » ، فليله ليل مخافة إذا أمن فيه المغترّون و نهاره نهار حزن اذا فرح فيه البطّالون ثمّ ولىّ و تركنى فقلت زدنى ! فقال : إنّ الظمان يقنع بيسير من الماء . « 5 »
در خانه اگر كس است ، يك حرف بس است .
المعنى : قثم زاهد مىگويد : رهبرى را بر در بيت المقدس ديدم در حالىكه حيران و متحيّر بود به دو گفتم : مرا پند ده و نصيحت كن ، گفت : مثل كسى باش كه درنده‌ها دور او را احاطه نموده باشند ، و خائف و ترسناك باشد و مىترسد كه آنى غفلت ورزد مبادا كه درنده‌ها او را پاره‌پاره نمايند ، پس شب او مثل شب ترسناكان است وقتى كه مغرورين ايمن‌اند و روز او روز حزن و اندوه است وقتى كه اهل بطالت در آن شاد و خرّم هستند و فرحناك‌اند . پس پشت به من كرد و رفت باز به او گفتم كه : زياده از اين مرا پند ده . جواب داد كه آدم تشنه ؛ كمى از آب او را كافى است .
فى « سفينة البحار » لبعض الشعراء :
از روشِ اين فلك سبز فام * عمر گذشته است مرا شصت عام
در سر هر سال از اين روزگار * خورده‌ام افسوس خوشيهاى يار
باشَدم از گردش گردون شگفت * كانچه مرا داد همه پس گرفت
قوّتم از زانو و بازو برفت * آب ز رخ ، رنگ هم از مو برفت
عقد ثرّياى من از هم گسيخت * گوهر دندان همه يك‌يك بريخت
آنچه به جا ماند و نيابد خَلَل * بار گناه آمد و طول امَل
بانگ رحيل آمد از اين كوچگاه * همسفران روى نهاده به راه
آه ز بىزادى روز معاد * زاد كم و طول مسافت ، زياد
بار گران بر سر دوشم چو كوه * كوه هم از بار من ، آمد ستوه
( 1 ) - احتوش القوم على فلان يعنى اين مرد را در ميان گرفتند و بر او احاطه كردند اى احاطته ( منتهى الارب ) . ( 2 ) - يعنى پريشان . ( 3 ) - اى يغفل . ( 4 ) - اى ارغه بالاضراس الثنايا يعنى بدندان پيش او را گزيد و بركند . ( منتهى الارب ) . ( 5 ) - « سفينة البحار » ، 3 / 957 .