شرح مثنوى شريف ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٩

[ اعتراض مريدان در خلوت وزير ]

همه چون نقش ديواريم و جنبان مىشويم آن دم * كه چشم نقش بند ما برين ديوار مىآيد

ديوان ، ب 6244

خرقه رقصان از تنست و جسم رقصانست ز جان * گردن جان را ببسته عشق جانان در رسن

ديوان ، ب 20380

ماييم چون درختان صنع تو باد گردان * خود كار باد دارد هر چند شد نهانى

ز آن باد سبز گرديم ز ان باد زرد گرديم * گر برگ را بريزى از ميوه كى ستانى

ديوان ، ب 31419 ، 31420

باد ما و بود ما از داد تست * هستى ما جمله از ايجاد تست

باد : مجازا ، غرور و نخوت ، حيثيت و آن چه آدمى بدان نازد : « احمد را گفت كه باد حضرت ديدى سر قائد ، احمد گفت اين باد از حضرت آمده است . » تاريخ بيهقى ، طبع طهران ، 1324 ، ص 323 ، 324 .

هفت اختر بىآب را كين خاكيان را مىخورند * هم آب بر آتش زنم هم بادهاشان بشكنم

ديوان ، ب 14535 و بدين معنى است در تعبيرات ذيل : باد به خود انداختن ، باد بروت ، باد سبلت ، باد در بينى افكندن ، باد در آستين انداختن ، باد در سر داشتن ، باد در كلاه افكندن .

بود : وجود و هستى ، مصدر مرخم از بودن .