شرح مثنوى شريف ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٢

[ فرستادن پادشاه رسولان به سمرقند به آوردن زرگر ]

عشرتى كردند با هم هر دوان * عيش ايشان تلخ شد هم آن زمان

خسروى در دشت شد با يوز و باز * آن دو روبه را ز هم افكند باز

ماده پرسيدى ز نر كاى رخنه جوى * ما كجا با هم رسيم آخر بگوى

گفت ما را گر بود از عمر بهر * در دكان پوستين دوزان شهر

منطق الطير ، طهران 1341 ، ص 130

آن كه كشتستم پى مادون من * مىنداند كه نخسبد خون من

خفتن خون : بكنايت ، پاى مال شدن و بهدر رفتن است ، در آثار مولانا اين تعبير همواره به صورت منفى « خون نخسبد » استعمال شده است :

چون خون نخسبد خسروا چشمم كجا خسبد مها * كز چشم من درياى خون جوشان شد از جور و جفا

ديوان ، ب 256

ديده خون گشت و خون نمىخسبد * دل من از جنون نمىخسبد

ب 10211

تو مگو دفع كه اين دعوى خون كهن است * خون عشاق نخفته است و نخسبد بجهان

ب 21084

ز انكه عشق مردگان پاينده نيست * ز انكه مرده سوى ما آينده نيست

عشق زنده در روان و در بصر * هر دمى باشد ز غنچه تازه تر

عشق در اصل ، براى حصول مراد يا وصول بمراد است و بنا بر اين معشوق وقتى كه بميرد هيچ يك از اين دو غرض بر عشق مترتب نمىگردد و عشق خود به خود زوال مىپذيرد چنانك به چشم مىبينيم كه كسى هر قدر عزيز و محبوب