شرح مثنوى شريف ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١١

[ فرستادن پادشاه رسولان به سمرقند به آوردن زرگر ]

نگاه كن كه بحيلت همى هلاك كنند * ز بهر پر نكو طاوسان پران را

ديوان ناصر خسرو ، طهران ، ص 9

بلاى من آمد همه دانش من * چو روباه را مو و طاوس را پر

ابو العلاء عطاء بن يعقوب ، لباب الالباب ، ليدن ، ج 1 ، ص 73

طاوس را بديدم مىكند پر خويش * گفتم مكن كه پر تو با زيب و با فر است

بگريست زار زار و مرا گفت اى حكيم * آگه نيى كه دشمن جان من اين پر است

سعد الدين كافى ، همان مأخذ ، ج 3 ، ص 379 .

نيز ، جع : امثال و حكم دهخدا ، طبع طهران ، ج 2 ، ص 114 .

گفت من آن آهوم كز ناف من * ريخت اين صياد خون صاف من

اين نيز مثل است :

شد ناف معطر سبب كشتن آهو * شد طبع موافق سبب بستن كفتار

كليله و دمنه ، طهران ، مينوى ، ص 104

اى من آن روباه صحرا كز كمين * سر بريدندش براى پوستين

مثل ديگر است :

شنيدم كه روباه رنگين بروس * خود آراى باشد چو چشم خروس

سرانجام كايد اجل سوى او * و بال تن او شود موى او

نظامى گنجوى ، امثال و حكم دهخدا ، ج 2 ، ص 815 و اين مثل را شيخ عطار مبناى حكايتى ظريف قرار داده است بدين گونه :

آن دو روبه چون بهم همبر شدند * پس بعشرت جفت يكديگر شدند