شرح مثنوى شريف ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٨

[ بردن پادشاه آن طبيب را بر سر بيمار تا حال او را ببيند ]

مدح حاضر وحشتست از بهر اين * نام موسى مىبرم قاصد چنين

ور نه موسى كى روا دارد كه من * پيش تو ياد آورم از هيچ تن

مثنوى ، ج 2 ، ب 2494 ، 2495

گفت مكشوف و برهنه گوى اين * آشكارا به كه پنهان ذكر دين

مكشوف : بىپرده ، آشكار .

برهنه : عريان ، مجازا ، روشن و آشكار و خالى از تعريض و كنايت .

غلول : دزدى و خيانت ، بىغلول : مجازا ، بىكم و كاست .

برهنه و بىغلول : واو عطف پس از كلمه‌ى مختوم به « هاء مختفى » گاه در شعر با سكون تلفظ مىشود مانند :

نبيره و پسر داشت هفتاد و هشت * بزد كوس و آمد از ايوان بدشت

شاهنامه

زواره و فرامرز با او بهم * ز هر گونه‌اى راى زد بيش و كم

همان مأخذ

همىگشت گرد سپه يك تنه * كه دارد نگه ميسره و ميمنه

همان مأخذ دفع دادن : وا پس زدن ، از سر وا كردن ، بهانه آوردن . نظير :

ز خود مىدفع داد از روى خوابش * نداد اين يك سخن را يك جوابش

خسرو نامه‌ى عطار ( فريد الدين ) نيز جع : فرهنگ نوادر لغات و تعبيرات ، ضميمه‌ى مجلد هفتم ديوان كبير ، انتشارات دانشگاه طهران در ذيل : دفع دادن ، دفع گفتن .

بيت مورد بحث در نسخه‌ى موزه‌ى قونيه ، مكتوب 677 بدين گونه آمده است :