كفاية الأصول ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٨

تشريح المسائل

در نتيجه : ميان صدر حديث و فقرهء مورد نظر تنافى پيدا مىشود ، چرا كه :

1 - مراد از الفاظ چهارگانه در صدر حديث صحيح آن است .

2 - در فقرهء بعدى مراد از اين الفاظ فاسد آن مىباشد .

جمع ميان اين دو مطلب جمع ميان متنافيين است .

حال جناب آخوند چه پاسخى به اين اشكال و سؤال مىدهند ؟

جناب آخوند وجود چنين تنافى را رد مىكند ، منتهى براى هريك از اين دو دسته روايت پاسخى علىحده و اختصاصى مىدهد .

* پاسخ علىحده و اختصاصى ايشان به روايات دستهء اول چيست ؟

مىفرمايد :

1 - اصل استعمال الفاظ مزبور ، در عمل فاسد غير قابل قبول و بلكه ما معتقديم كه اين الفاظ در اين دسته از روايات در خصوص صحيح به كار رفته‌اند ، چرا كه مىفرمايد : اسلام بر اين پايه‌ها بنا شده است .

2 - اسلام بر پايهء حج و زكات و صوم و صلاة صحيح بنا شده است نه بر هر نمازى يا حجى و لو فاسد و باطل .

در نتيجه : اين الفاظ در روايات دسته اول در اعم و فاسد استعمال نشده‌اند تا شما سخن از حقيقت و مجاز بودن آن‌ها به ميان آوريد .

* اگر به جناب آخوند اشكال شود كه :

1 - شما مىگوييد مرا از الفاظ مزبور خصوص صحيح است .

2 - امام هم كه تصديق فرمودند كه اهل سنت نيز چهار قسم را اخذ كردند .

3 - اگر مراد خصوص صحيح است ، اهل سنت هم چهار قسم از صحيح را اخذ كرده‌اند .

پس چرا فقهاء ما مىگويند : عبادات منكرين و مخالفين ولايت ائمه باطل و فاسد است جناب آخوند چه پاسخ مىدهد ؟

مىفرمايد :

بله ، مراد از صلاة و صوم و . . . خصوص صحيح است نه فاسد و لكن اينكه امام مىفرمايد : اخذ الناس بالاربع ، بايد ديد اخذ اين حضرات چه نوع اخذى است .

* مگر اخذ بر چند نوع است ؟

بر دو نوع است : اخذ حقيقى ، اخذ پندارى .