قرآن از زبان قرآن ( فارسى ) — الصفحة ١٠٢

متقى و تقوا

وَ بَشِّرِ الَّذينَ كَفَرُوا بِعَذابٍ اليمٍ « 1 »

و كافران را به عذابى سخت بشارت ده .

شايد فلسفه بشارت مومنين و منافقين و كافرين در اين باشد كه مومنين وقتى از عاقبت امر خود آگاه شوند خوشحال مىشوند و همه سختىهاى دنيا برايشان شيرين مىگردد . و كافران و منافقان نيز وقتى از عذاب دردناك جهنم آگاه شوند از زندگى دنيائى خودشان راضى و خوشحال مىشوند زيرا زندگى دنيوى آنها هر قدر هم سخت باشد در مقابل عذاب آخرت بسيار راحت و زيبا جلوه مىكند . همانطور كه زندگى مؤمن در دنيا هر قدر راحت و زيبا باشد در مقابل نعمت و زيبائى بهشت سخت و دردناك است . لذا در سايه بشارت ، مؤمن به آخرت خوشحال مىشود و كافر به دنيا كه

الدُّنْيا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَ جَنَّةُ الْكافِرِ « 2 »

دنيا زندان مؤمن و بهشت كافر است .

بعضى نيز گفته‌اند : بشارت به عذاب اليم دوزخ ، نوعى تحقير و استهزاء اهل جهنم است . يعنى علاوه بر اخبار از پايان كار افراد فاسد آنها را تحقير نيز مىكند .

19 - ذكر

ذكر دو گونه است ذكر لفظى و قلبى .

ذكر لفظى ، عبارت از بيان و زبان آوردن يك يا چند چيز است . و ذكر قبلى به يادآورى چيزى است ، ولو به زبان جارى نشود .

قرآن كريم از هر دو جهت ذكر است . زيرا هم امور لفظى زيادى را بيان مىكند

( 1 ) - توبه 3

( 2 ) - جامع صغير ، ج 2 ، ص 16 ، به نقل از احاديث مثنوى ، ص 11