مدايح محمدى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٨٣

16 [ در مدح پيامبر ( صلّى الله عليه و آله و سلّم ) ]

ماه منير مملكت آراى طاوها [ 5 ] * شاه سرير مسند اعلاى . ياوسين [ 5 ]

چابك عنان شبر و اسرى بعبده [ 6 ] * كاندر ركاب او نرسد شهپر امين

عيسى عصر قصر دنى در مقام قرب * مهدى مهد عهد نخستين و آخرين

باباى مهربان بنى آدم و شفيع * فرزند آدم از همه ليكن خلف‌ترين

اى بر سرير كُنتُ نبيّا [ 7 ] نهاده پاى * و آدم هنوز بوده مخمّر به ماء و طين

اى رهروان راه حريم إله را * شرع تو تا به روز ابد شارع مبين

اى نقل كرده رايت رأيت به آفتاب * و اى عقل برده رؤيت رويت ز ناظرين

اى مالك ممالك ايّاك نَعبُدُ * و اى سالك مسالك اياك نستعين

رويت بر آسمان لَعَمرُك [ 8 ] مَه تمام * در باغ فَاستَقِم [ 9 ] قد سرو تو راستين

يك جاريه ز حضرت با احترام تو * ترك چهار بالش [ 10 ] قصر چهارمين

نام تو بر نگين سليمان نوشته‌اند * بهر نفاذ حكم به خطّ زمردين

پيروزى ممالك لا ينبغى [ 11 ] نيافت * ناكرده نقش خاتم لعل تو بر نگين

از نسل پاك توست كه موجود مىشوند * ابناى طيّبين تو ز آباى طاهرين

صاحبقران عهد رسالت تويى و بس * آن كس كجا كه با تو تواند شدن قرين ؟

يك سنبله ز سنبل زلف تو برده‌اند * بهر سواد نافه مشك ختا به چين

تيغ جهانگشاى تو دارد ز راه يمن * توقيع فتحنامهء آفاق بر يمين

شايد كه سايد از جهت آبروى خويش * بر خاك آستان تو كرّوبيان [ 12 ] جبين

در حال زندگيم نمودى لقاى خويش [ 13 ] * بعد از وفاتم از تو توقّع بود همين

ديرست تا نقاب به رخ بر كشيده‌اى * بر مرقد مبارك تو مىرود سنين [ 14 ]

آب حيات خضرى از آن رو نهفته‌اى * گنجى به زير خاك ، از آن گشته‌اى دفين

وقت است كز درون سراپردهء حرم * بيرون خرامى اى سرو سرخيل مرسلين

بگشاى باز نرگس مازاغ [ 15 ] را ز خواب * بر زن گره بنفشه بر اطراف ياسمين

از تكيه‌گاه بُرد يمانى بر آر دست * تا دستبُرد خويش نمايى به آن و اين

سوداى خاطرم به درازى كشيد سر * با زلف خود بگوى كه احوال ما ببين