مدايح محمدى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٧٦

15 در منقبت حضرت رسالت پناه ( ص )

بويى ز گرد دامن لطفت دماغ باغ * در جيب و آستين صبا و شمال يافت

بر طور طاعتت « ارنى [ 3 ] » گفت آفتاب * يك ذرّه از تجلّى حسن و جمال يافت

در ملك رحمتت در « هب لى [ 4 ] » زد آسمان * يك گوشه از ولايت جاه و جلال يافت

زلف تو با عروس جهان يك كرشمه كرد * زان يك كرشمه آن همه غنج و دلال [ 5 ] يافت

فكرم نمىرسد به صفاتت كه وصف تو * بر دست و پاى عقل ز حيرت قفال [ 6 ] يافت

نيك اخترى به منزل وصلت رسد كه او * با بدر و قدر و صدر شرف اتصال يافت

ادنى مقام او شب معراج روح قدس * اعلى مراتب درجات كمال يافت

منشور فطرت ار چه به توقيع [ 7 ] احمدى * مشهور گشت ، مهر ولايت به آل [ 8 ] يافت

سلمان ز مدح آل نبى ( ص ) درج سينه را * همچون صدف خزينهء عقد لآل [ 9 ] يافت

يا رب به صاحب شب اسرى كه با حبيب * در خلوت « دنى فتدلى [ 10 ] » وصال يافت

كز حال اين شكستهء درويش وامگير * آن يك نظر كه هر دو جهان ز آن وصال يافت