مدايح محمدى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٧٠

پى نوشتها

« خواجو » گداى درگه او شو كه جبرئيل * شد با كمال مرتبه مولاى مصطفى ( ص ) « 1 »

پى نوشتها

پى نوشتها

[ 1 ] - دوستان خالص و صافى و برگزيده ( مفرد آن : صفى ) .

[ 2 ] - ادريس : پيامبرى كه پيش از بنى اسرائيل به سبب درس گفتن - بنا بر روايات - بدين نام مشهور شده است .

[ 3 ] - اشاره است به آيهء 8 سورهء نجم در مورد معراج پيامبر ( ص ) و رسيدن به مقام قرب الهى .

[ 4 ] - اشاره است به آيهء 17 سورهء نجم : ما زاغَ الْبَصَرُ وَ ما طَغى ( نلغزيد ديده و سركشى نكرد . )

[ 5 ] - اشاره است به حديث قدسى : لولاك لما خلقت الافلاك .

[ 6 ] - درّاعه : نوعى روپوش و جبّه .

[ 7 ] - ابيتُ : اشاره است به حديث نبوى : ابيت عند ربى يطعمنى و يسقينى ( ر ك : احاديث مثنوى ) .

[ 8 ] - لالاى - تابان و درخشان .

[ 9 ] - عقيده و نظرى مخالف سنّت و شرع و آراء مقبول .

[ 10 ] - سرمه‌اى كه در آن مرواريد ناسفته و ديگر جواهرات انداخته ، براى روشنى چشم مىسائيدند .

[ 11 ] - آسمان لاجوردى .

[ 12 ] - اشاره است به معجزهء شق القمر كه بر اثر اشارهء انگشت حضرت رسول ( ص ) انجام شد .

[ 13 ] - ادنى : پست‌ترين ، كمترين .

[ 14 ] - كلاه و فرجى و بر گستوان و قبا ( ناظم الاطباء ) .

[ 15 ] - مقصود حضرت مجتبى ( ع ) است .

[ 16 ] - غرّاء : روشن ، تابان .

[ 17 ] - صفّه : ايوان مقصود شرق و غرب و شمال و جنوب است .

[ 18 ] - آلاء : نعمتها ، نيكوئيها .

( 1 ) ديوان خواجوى كرمانى به تصحيح احمد خوانسارى ، 1336 ه . ش ، تهران .