مدايح محمدى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٥٠

در نعت پيغمبر اكرم ( ص )

ز اولين گِل كه آدمش بفشرد [ 34 ] * صافى او بود و ديگران همه دُرد

و آخرين دور كاسمان راند * خطبهء خاتمت هم او خواند

امر و نهيش براستى موقوف * نهى او منكر امر او معروف

با نكو گوهران نكو مىكرد * قهر بد گوهران هم او مىكرد

تيغ از اين سو به قهر خونريزى * رفق از آن سو به مرهم آميزى

مرهمش دلنواز تنگدلان * آهنش پاى بند سنگدلان

اينك امروز بعد چندين سال * همه بر كوس او زنند دوال

گر چه ايزد گزيد از دهرش * وين جهان آفريد از بهرش

آفرين كردش آفريننده * كاين گزين بود و او گزيننده

باد بيش از مدار چرخ كبود * برگزيننده و گزيده درود « 1 »

در نعت پيغمبر اكرم ( ص )

در نعت پيغمبر اكرم ( ص )

محمّد كه بى دعوى تخت و تاج * ز شاهان به شمشير بستد خراج

تنش محرم تخت افلاك بود * سرش صاحب تاج لولاك بود

رساننده ما را به خرّم بهشت * رهاننده از دوزخ تنگ زشت

ره انجام روحانى او دادمان * ره آورد عرش او فرستادمان [ 35 ]

نيرزد به خاك سر كوى او * سَرِ ما همه يك سر موى او

درستى دِهِ هر دلى كو شكست * شفاعت كن هر گناهى كه هست

سر آمدترين همه سروران * گزيده‌تر جمله پيغمبران

گر آدم ز مينو در آمد به خاك * شد آن گنج خاكى به مينوى پاك

گر آمد برون ماه يوسف ز چاه * شد آن چشمه از چاه بر اوج ماه

( 1 ) هفت پيكر ، نظامى گنجوى ، صفحهء 6 .