مدايح محمدى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٤٥

8 نعت پيغمبر اكرم ( ص )

دارندهء حجّت الهى * دانندهء راز صبحگاهى

اى سيّد بارگاه كونين * نسّابهء شهر قاب قوسين [ 4 ]

اى صدر نشين عقل و جان هم * محراب زمين و آسمان هم

اى شش جهت از تو خيره مانده * بر هفت فلك جنيبه [ 5 ] رانده

اى كُنيت و نام تو مؤيّد * بوالقاسم و آنگهى محمّد

اى شاه مقرّبان درگاه * بزم تو وراى هفت خرگاه

صاحب طرف ولايت جود * مقصود جهان ، جهانِ مقصود

آن كيست كه بر بساط هستى * با تو نكند چو خاك پستى

اكسير تو داد خاك را لَون * وز بهر تو آفريده شد كَون

سر خيل تويى و جمله خيلند * مقصود تويى همه طفيلند

سلطان سرير كايناتى * شاهنشه كشور حياتى

لشكرگه تو سپهر خضرا * گيسوى تو چتر و غمزه ، طغرا [ 6 ]

وين پنج نماز كاصل توبه است * در نوبتى تو پنج نوبه است [ 7 ]

در خانهء دين به پنج بنياد * بستى در صد هزار بيداد

چون شب علم سياه برداشت * شبرنگ تو رقص راه برداشت [ 8 ]

خلوتگه عرش گشت جايت * پرواز پرى گرفت پايت

سر بر زده از سراى فانى * بر اوج سراى ام هانى [ 9 ]

جبريل رسيده طوق در دست * كز بهر تو آسمان كمر بست

برخيز هلا نه وقت خواب است * مه منتظر تو آفتاب است

امشب شب قدر توست بشتاب * قدر شب قدر خويش درياب

از حجلهء عرش بر پريدى * هفتاد حجاب را دريدى

تنها شدى از گرانى رخت * هم تاج گذاشتى و هم تخت