مدايح محمدى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٣١

پى نوشتها

اى مذهب‌ها ز بعثت تو * چون مكتبها به عيد نوروز [ 27 ]

از موى تو رنگ كسوت شب * وز روى تو نور چهرهء روز

حلم تو شگرف دوزخ آشام * خشم تو عظيم آسمان سوز

ماه سر خيمهء جلالت * در عالم علو مجلس افروز

بنموده نشان روى فردا * آيينهء معجز تو امروز

اى گفته صحيح و كرده تصريح * در دست تو سنگريزه تسبيح [ 28 ]

هر آدميى كه او ثنا گفت * هرچ آن نه ثناى تو خطا گفت

خود خاطر شاعرى چه سنجد ؟ * نعت تو سزاى تو خدا گفت [ 29 ]

گر چه نه سزاى حضرت توست * بپذير هر آنچه اين گدا گفت

هر چند فضول گوى مردى است * آخر نه ثناى مصطفى گفت ؟

در عمر هر آنچه گفت يا كرد * نادانى كرد و ناسزا گفت

زان گفته و كرده گر بپرسند * كز بهر چه كرد يا چرا گفت ؟

اين خواهد بود عُدّت [ 30 ] او * كفّارهء هر چه كرد يا گفت

تو محو كن از جريدهء او * هر هرزه كه از سر هوا گفت

چون نيست بضاعتى ز طاعت * از ما گنه وز تو شفاعت « 1 »

پى نوشتها

پى نوشتها

[ 1 ] - سِدره ( سدرة المنتهى ) درختى است در آسمان هفتم كه در سورهء ( نجم ) از آن ياد شده است .

( 1 ) ديوان كامل استاد جمال الدين محمد بن عبد الرزّاق اصفهانى با تصحيح و حواشى وحيد دستگردى ، از انتشارات كتابخانهء سنائى ، تهران ، ص 2 .