مدايح محمدى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٣٠

5 در نعت رسول اكرم ( ص )

اى آرزوى قدر لقايت * و اى قبلهء آسمان سرايت

در عالم نطق هيچ ناطق * ناگفته سزاى تو ثنايت

هر جاى كه خواجه‌اى غلامت * هر جاى كه خسروى گدايت

هم تابش اختران ز رويت * هم جنبش آسمان برايت

جاندار وى عاشقان حديثت * قفل دل گمرهان دعايت [ 20 ]

اندوختهء سپهر و انجم * برنامده ده يك عطايت

بر شهپر جبرئيل نِه زين * تا لاف زند ز كبريايت

بر ديدهء آسمان قدم نِه * تا سرمه كشد ز خاك پايت

اى كرده به زير پاى كونين * بگذشته ز حد قاب قوسين [ 21 ]

اى حجرهء دل به تو منوّر * و اى عالم جان ز تو معطّر

اى شخص تو عصمت مجسّم * و اى ذات تو رحمت مصوّر

بى ياد تو ذكرها مزوّر * بى نام تو وِردها مبتّر [ 22 ]

خاك تو نهال شاخ طوبى * دست تو زهاب آب كوثر [ 23 ]

اى از نفس نسيم خلقت * نه گوى فلك چو گوى عنبر

از يعصمك اللّه اينت جوشن [ 24 ] * وز يغفرك اللّه آنت مغفر [ 25 ]

تو ايمنى از حدوث گو باش * عالم همه خشك يا همه‌تر

تو فارغى از وجود گوشو * بطحا همه سنگ يا همه زر

طاووس ملائكه بَريدت [ 26 ] * سر خيل مقرّبان مُريدت

اى شرع تو چيره چون به شب روز * و اى خيل تو بر ستاره پيروز

اى عقلِ گره گشاى معنى * در حلقهء درس تو نو آموز

اى تيغ تو كفر را كفن باف * نعلين تو عرش را كله دوز