مدايح محمدى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٧

پى نوشت

احمد مرسل آن چراغ جهان

احمد مرسل آن چراغ جهان

احمد مُرسَل آن چراغ جهان * رحمت عالم آشكار و نهان

آمد از رب سوى زمين عرب * چشمهء زندگانى اندر لب

هم عرب هم عجم مسخّر او * لقمه خواهان رحمت درِ او

در جهانى فكنده آوازه * با خود آورده سنّتى تازه

دين به دو يافت زينت و رونق * زانكه زو يافت خلق راه به حق

سخن او برد تو را به بهشت * ادب او رهاندت ز كُنِشت

دل پر درد را كه نيرو نيست * هيچ تيمار دار چون او نيست

بر تو از نفس تو رحيم‌تر است * در شفاعت از آن كريم‌تر است

از كرم ، نز هوا و نز هوسى * مهربانتر ز تست بر تو بسى

گر تو خواهى كه گردى او را يار * از حرام و سفاح [ 1 ] دست بدار

در حريم وى اى سلامت جوى * شرم دار از حرام و دست بشوى

اى فرو مانده زاروار و خجل * در حجيم تن و جهنم دل

گر تو را ديده هست و بينايى * چون ز دوزخ سبك برون نايى ؟

پاك شو ، پاك ، رستى از دوزخ * كو رهاند ترا از آن برزخ

خاك او باش و پادشاهى كن * آنِ او باش و هر چه خواهى كن

تا به حشر اى دل ار ثنا گفتى * همه گفتى چو مصطفى گفتى

شمع بود آن هماى فرخنده * از درون سوز و از برون خنده

گنج همسايه بُد دل پاكش * رنج سايه نبود بر خاكش « 1 »

پى نوشت

پى نوشت

[ 1 ] - سفاح : زنا كردن

( 1 ) برگزيدهء حديقهء سنائى ، به كوشش ناصر عاملى ، كتابخانه طهورى 1356 ه . ش . تهران ص 40 .