مدايح محمدى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٥

4 نعت حضرت رسول ( ص )

لا جرم چندان شرابت بخشم از حضرت كه تو * از عطا خشنود گردى و آن ضعيفان از خطا [ 9 ]

ديو را ديوى فرو ريزد هم اندر عهد تو * آدمى را خاصه با عشق تو كى ماند جفا ؟

پس بگفتش اى محمد منّت از ما دار از آنك * نيست دار الملك منّتهاى ما را منتها

نه تو دُرّى بودى اندر بحر جسمانى يتيم * فضل ما تاجيت كرد از بهر فرق انبيا [ 10 ]

نه تو راه شهر خود گم كرده بودى ز ابتدا * ما تو را كرديم با همشهريانت آشنا [ 11 ]

غرقهء درياى حيرت خواستى گشتن وليك * آشنائى ما برونت آورد ازو بى آشنا

نى به قلّت خواست كردن مر تو را تلقين حرص * پيش از آن كانعام ما تعليم كردت كيميا

با تو در فقر و يتيمى ما چه كرديم از كرم * تو همان كن اى كريم از خُلق خود با خلق ما [ 12 ]

مادرى كن مر يتيمان را بپرورشان به لطف * خواجگى كن سايلان را طبعشان گردان وفا [ 13 ]

نعمت از ما دان و شكر از فضل ما كن تا دهيم * مر تو را زين شكر نعمت نعمتى ديگر جزا [ 14 ] « 1 »

( 1 ) ديوان حكيم سنائى غزنوى ، تصحيح مدرّس رضوى ، كتابخانه سنائى ، تهران ، 1362 ه . ش