مدايح محمدى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٤٥

31 در مبعث مقدّس نبى رحمت و مروّت و رسول عزّت و حريّت محمد مصطفى صلى الله عليه و آله ، ائمه الحق و الهُدى

يك زمان ساغر صهبا به خرابات زنيد * يك زمان نغمهء ترسا به كليسا شنويد

گاه در دير مغان از دو رخ مغبچه‌اى * رخصت بوس و كنار از سر سودا شنويد

گاه از حمير و غُمدانش غمها بخوريد * گاه از حيره و نعمانش هرّا شنويد [ 23 ]

وقتى از قيصر و شامش به شآمت افتيد * گاهى از حمير و كامش دم عُدوى شنويد [ 24 ]

صد دهن دشنام از كبر به ادنى گوييد * تا مگر يك دهن احسنت ز اعلى شنويد

حرف نفرين را در شكر نهان كرده ز بيم * تا مبادا به لب آريد و مبادا شنويد

بىعنادى پى يكديگر از كين بدويد * تا دو ظالم را سرگرم مجارا شنويد [ 25 ]

نشنويد آن همه آوازه بدين گوش اصمّ * تا به حجّت سخن از صخرهء صمّا شنويد

سخنى روح فزا مىشنوم ، ها شنويد * شنويد اين سخن روح فزا را شنويد « 1 »

آمد از بحر وجود آن دُر يكتا كه شما * قيمت گوهر خود زان دُر يكتا شنويد

( 1 ) تجديد مطلع .