مدايح محمدى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٣٥

29 در معنى رسالت و نعت نبى اكرم ( ص )

از رسالت همنوا گشتيم ما * همنفس هم مدّعا گشتيم ما

زنده هر كثرت ز بند وحدت است * وحدت مسلم ز دين فطرت است

پس خدا بر ما شريعت حتم كرد * بر رسول ما رسالت ختم كرد

لا نبى بعدى [ 2 ] ز احسان خداست * پردهء ناموس دين مصطفى است

قوم را سرمايهء قوّت ازو * حفظ سرّ وحدت ملت ازو

حق تعالى نقش هر دعوى شكست * تا ابد اسلام را شيرازه بست

قوّت او هر كهن پيكر شكست * نوع انسان را حصار تازه بست

تازه جان اندر تن آدم دميد * بنده را باز از خداوندان خريد

امّتى از ما سوى بيگانه‌اى * بر چراغ مصطفى پروانه‌اى

امّتى از گرمى حق سينه تاب * ذرّه‌اش شمع حريم آفتاب

حُريّت زاد از ضمير پاك او * اين مىنوشين چكيد از تاك او

مرسلان و انبيا آباى او * اكرم او نزد حق اتقاى [ 3 ] او

كل مؤمن اخوةُ [ 4 ] اندر دلش * حريّت سرمايهء آب و گلش

همچو سرو آزاد فرزندان او * پخته از قالوا بلى پيمان او

جلوهء او قدسيان را سينه‌سوز * بود اندر آب و گل آدم هنوز [ 5 ]

مسلم استى دل به اقليمى مبند * گم مشو اندر جهان چون و چند

مىنگنجد مسلم اندر مرز و بوم * در دل او ياوه گردد شام و روم

دل به دست آور كه در پهناى دل * مىشود گم اين سراى آب و گل

امّت مسلم ز آيات خداست * اصلش از هنگامهء قالوا بلى است

تا خدا « ان يطفئوا » [ 6 ] فرموده است * از فسردن اين چراغ آسوده است

ما كه توحيد خدا را حجّتيم * حافظ رمز كتاب و حكمتيم