مدايح محمدى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٠٦

در نعت حضرت سيّد انس و جان عليه افضل الصلوات

ريزش ابر ز چشم تر ماست * گردهء دهر ز خاكستر ماست

نافهء مشك غزالان ختن * نقطهء كلك سخن پرور ماست

كاشف پردهء استار خيال * پنجهء نطق زبان آور ماست

حبشى زادهء افكار دقيق * خانه زاد قلم و محور ماست

مدّ طولانى روز و شب عمر * اتّصال ورق دفتر ماست

باعث خلقت و ايجاد جهان * طينت حضرت پيغمبر ماست

يثربى ماه حجازى مطلع * كه وجودش به خدا رهبر ماست

ابطحى شاه يمانى برقع * كه به اقليم هدى سرور ماست

درّة التاج كلامش بىشك * در دو عالم بيقين افسر ماست

مهر تابندهء ذاتش چه عجب * گر در اظلام ، حمايتگر ماست

ذرّه‌سان ما همه در تيه ضلال * اوست خورشيد صفت ، ياور ماست

افتخار همگى خيل رسل * به فروغ مه نيك اختر ماست

لمعهء نور شفاعتگرىاش * چهره‌پرداز رخ اصفر ماست

اى كريمى كه سحاب كرمت * قطره افشان در و گوهر ماست

اى كه مهر رخت از روز ازل * نقش بر ناصيهء پيكر ماست

ز آفتاب صف محشر چه غم است * سايهء لطف تو چون بر سر ماست

عاصيان را چه غم از موج گناه * چون كه لطف و كرمت لنگر ماست

موج عصيان همه عالم بگرفت * زورق مهر تو چون ياور ماست

ز آتش دوزخ و ميزان ، غم نيست * چون لباس كرمت در بر ماست

توشهء بارگه پيروىات * زاد راه سفر محشر ماست

كى تهيدست ز نقد امليم * سكّهء مهر تو چون بر زر ماست