مدايح محمدى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٠١

پى نوشتها

جهان را علّت غائى وجودش * وجود جمله موج بحر جودش

محمد ( ص ) ، تاجدار تخت كونين * دو كَون از وى پر از زيب و پر از زين

شكست آموز كار لات و عُزّى [ 13 ] * نگو نسارى از او در طاق كسرى [ 14 ]

عرب را زو برآمد آفتابى * كه از وى صبح هستى بود تابى

ز شرع او كه مهر انور آمد * جهان را مهر بالاى سر آمد

ميان آب و گل آدم نهان بود [ 15 ] * كه او پيغمبر آخر زمان بود

نه در دستش همين شق القمر بود * به هر انگشت از اينش صد هنر بود

سحابش بود بر سر تازيانه * چو ديد آن خلق و حسن جاودانه

سپندى سوخت در دفع گزندش * به بالا جمع شد دود سپندش

كسى از چشم بد خود نيستش باك * كه خواند « ان يكاد [ 16 ] » ش ايزد پاك

در آن عرصه كه نور جاودان است * بُراق جان در او چابك عنان است [ 17 ]

جنيبت تا به حدّى پيش رانده * كه از پى سايه نيزش باز مانده

تعالى اللّه چه قالب ؟ اصل جانها * دوان در سايهء لطفش روانها

زهى قالب ، نه قالب ، جان عالم * نه تنها جان و بس ، جانان عالم

در آن قالب كسى كاين جانش باشد * به گردون بر شدن آسانش باشد « 1 »

پى نوشتها

پى نوشتها

[ 1 ] - عنقا : سيمرغ كه آن را بر انسان كامل و عقل فعّال منطبق دانسته‌اند .

[ 2 ] - معبد عيسى : آسمان چهارم .

[ 3 ] - تجرّد : برهنه شدن و در اصطلاح ترك دنيا و قطع علايق ( غياث اللغات ) .

[ 4 ] - منظور جهاد با نفس امّاره است .

( 1 ) همان مأخذ ، ص 498 .