كحل البصر في سيرة سيد البشر ( سيرت پيامبر اعظم و مهربان ) ( فارسى ) — الصفحة ١٦٨
1 - مهربانى به باديه نشين
بعضى گفته‌اند : از امتيازات پيامبر اسلام ( ص ) اينكه خداوند دو نام از نامهاى خود را به او بخشيده و او را طبق آيه فوق ( 128 توبه ) رئوف و رحيم ( پر محبت و مهربان ) خوانده است ، در اينجا به چند حكايت در اين راستا توجه كنيد :
1 - مهربانى به باديه نشين
1 - مهربانى به باديه نشين
يك نفر باديه نشين به حضور پيامبر ( ص ) آمد و تقاضاى كمك كرد ، پيامبر ( ص ) به او كمك نمود و سپس به او فرمود : آيا به تو نيكى كردم ؟
باديه نشين گفت : نه نيكى كردى و نه كار شايسته انجام دادى ؟ مسلمين از جسارت او به خشم آمدند و برخاستند تا او را ادب نمايند .
پيامبر ( ص ) با اشاره به آنها فرمود : خوددارى كنيد .
سپس آنحضرت برخاست و به خانهء خود رفت و مقدار ديگرى از طعام براى آن باديه نشين فرستاد .
سپس او را ديد و به او فرمود : آيا به تو نيكى كردم ؟
او عرض كرد :
نعم فجزاك اللّه من اهل و عشيرة خيرا .
: « آرى ، خداوند در مورد خاندانت جزاى نيك به تو بدهد » .
پيامبر ( ص ) به او فرمود : تو در نزد اصحاب من سخنى گفتى كه موجب آزار خاطر آنها شد ، اگر دوست دارى نزد آنها برو و همين گفتار آخر را بگو ، تا خاطر آنها نسبت به تو صاف گردد .
باديه نشين عرض كرد : بسيار خوب مىروم ، فرداى آن روز و يا شب نزد اصحاب رفت و پيامبر ( ص ) نزد اصحاب بود ، به اصحاب فرمود : اين اعرابى ( باديه نشين ) آن گونه سخن ( جسورانه ) گفت ، ولى ما بر عطاى خود افزوديم ، اكنون به نظر مىرسد كه خشنود شده است ، اى اعرابى آيا چنين است ؟
باديه نشين گفت : آرى خداوند در مورد خاندانت به تو پاداش نيك عنايت