كحل البصر في سيرة سيد البشر ( سيره و صفات پيامبر اعظم ص ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٧

نوادگان عبد المطّلب

لرزه افتاد و عباس از اين جنگ سربلند بيرون آمد . در اين هنگام بود كه صدايى را از پشت سرم شنيدم كه اين آيه را مىخواند :

« قاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ بِأَيْدِيكُمْ وَ يُخْزِهِمْ وَ يَنْصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ وَ يَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ وَ يُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوبِهِمْ وَ يَتُوبُ اللَّهُ عَلى مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ « 1 » ؛ با آنها بجنگيد كه خداوند آنها را به دست شما مجازات مىكند و رسوا مىنمايد و شما را بر آنها يارى مىرساند و سينهء گروهى از مومنان را شفا مىبخشد و خشم دل‌هاى آنان را از بين مىبرد و خداوند توبه هركس را كه بخواهد مىپذيرد و خداوند عالم و خردمند است . »

پس هنگامى كه به خوبى توجه كردم ، ديدم امير المؤمنين عليه السّلام است . به من فرمود : اى ابو الاعز ، چه كسى دشمن ما را از بين برد ؟

گفتم : اين پسر عمويتان ، عباس بن ربيعه است .

فرمود : آيا او پسر عمويم ، عباس است ؟ !

گفتم : بله .

فرمود : اى عباس ، مگر من به تو و ابن عباس دستور ندادم كه در مقرّ خود بمانيد و از آنجا خارج نشويد .

من [ مصنف ] مىگويم : عياشى گفته است : امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : اى عباس ، مگر من به تو ، حسن ، حسين و عبد اللّه بن جعفر دستور ندادم كه مراقب مقرّ باشيد و به جنگ نرويد ؟

عباس گفت : بله ، همين‌طور است .

آن حضرت فرمود : پس براى چه به جنگ رفتى ؟

عباس گفت : يا امير المؤمنين ، آيا زمانى كه دشمن مبارز مىطلبد ، نبايد

( 1 ) . توبه / 14 .