معالم الاهتداء إلى معرفة الوقف والابتداء ( فارسى ) — الصفحة ٨٧

نوع سوّم :

به اينكه ، خداى تعالى هيچ كس را هدايت نمىكند ، زيرا حذف معمول ، اعلام را عموميت مىدهد . و اين معنا فاسد است .

به اين جهت كه مقصود از هدايت در دو آيه مزبور ، هدايت خاصه مىباشد ، و آن توفيق درونى ، و سعهء صدر است به ايمانى كه عمل شايسته از آن سر مىزند ، و هدايت به معنى فوق ، عطيه‌اى خدائى است ، و خدا آن را به هر كدام از بندگانش بخواهد عطا مىفرمايد ، به طورى كه خداى تعالى در آيه 56 سوره قصص / 28 به پيامبر بزرگوارش ( ص ) فرموده است : « إِنَّكَ لا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ » يعنى : تو هدايت نمىكنى آن كس را كه دوست مىدارى ، ولى خدا آن كس را كه بخواهد هدايت مىكند ، و او به طالبان هدايت داناتر مىباشد .

و روش خدا در ميان بندگانش چنين بوده كه ، هدايت خاصه را در ميان بندگانش ، به كسى عطا نمىفرمايد كه بخويشتن ستم روا داشته است و گمراهى را بر هدايت ترجيح دهد .

هم چنان كه در سوره انعام / 6 آيه 144 و 50 سورهء قصص / 28 مىفرمايد : « إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ » و در سوره غافر / 40 آيه 28 مىفرمايد : « إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ » .

پس بر قارى قرآن كريم ، وقف كردن در كلمه السوء در آيه 60 سوره نحل ، و يا وصل تا كلمه الاعلى ، - و يا پايان آيه ، واجب است ، و در آيه دوم ، واجب است - يهدى را به مابعد آن ، - القوم الظالمين ، - يا « من هو