معالم الاهتداء إلى معرفة الوقف والابتداء ( فارسى ) — الصفحة ١٦٩

مسأله هفتم « 1 »

تَعَجَّلَ فِي يَوْمَيْنِ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ وَ مَنْ تَأَخَّرَ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ » و قول خداى تعالى « تُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهارِ وَ تُولِجُ النَّهارَ فِي اللَّيْلِ » و قول حضرت حق « وَ تُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ تُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ » مىباشد كه در آيات فوق دو جمله با هم متعادل هستند .

ابن جزرى گفته است :

« و اين كار ، يعنى وصل جمله اول به جمله بعدى - مختار نصر بن محمد و پيروان او از پيشوايان وقف است . . . » اشمونى در منار الهدى گفته است : « اولى و ارجح فصل دو جمله و قطع آنها است و نبايد آن دو را با هم در آميخت بلكه قارى در انتهاى جمله اول وقف و از دومى شروع مىكند انتهى . . . »

اما رأى من نظر من اين است : وقتى دو جمله كوتاه باشند زيبا خواهد شد جمله اولى به جمله بعدى وصل و در جمله دوم وقف شود ، مثل « مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ أَساءَ فَعَلَيْها » و مثل « لَها ما كَسَبَتْ وَ عَلَيْها مَا اكْتَسَبَتْ » . اما اگر دو جمله طولانى باشند وقف كردن در هر دو جمله زيبا خواهد بود زيرا نفس قارى ، گاه براى تلاوت دو جمله كفايت نمىكند و ناچارا وقف در اثناى جمله دوم صورت مىگيرد و گاه - وقف به همين صورت اضطرارى موجب تغيير معنى مىشود مثل قول خداى تعالى در سوره نور / 24 :

« الْخَبِيثاتُ لِلْخَبِيثِينَ وَ الْخَبِيثُونَ لِلْخَبِيثاتِ وَ الطَّيِّباتُ لِلطَّيِّبِينَ