معالم الاهتداء إلى معرفة الوقف والابتداء ( فارسى ) — الصفحة ١٥١

مساله دوم : درباره وقفهاى خلاف قاعده‌اى است كه جهتى جز جلب توجه شنوندگان ندارند

« منار الهدى » آن را با چيزى افزون ، و با تغيير و تصرفى نقل كرده است آنجا كه مىگويد :

و كار شگفتى كرده آن كس كه ، در « لا تُشْرِكْ » وقف نموده ، و باللّه را قسم و « إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ » را جواب گرفته است و اى بسا بعضى از لجبازان در آن وقف كنند .

و وجه غرابت وقف در آن ، اين است كه ، « علماى فن » گفته‌اند :

قسم‌هائى كه در قرآن فعل آنها محذوف شده جز با حرف واو نيستند ، و وقتى با حرف باء سوگند خورده شده ، فعل آورده شده است ، مثل قول بارى تعالى : « وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ » ، « يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ » ، و باء سوگند را كه فعل آن حذف شده باشد « در قرآن كريم » نمىبينى ، و از اين حيث ، كسى كه « بِاللَّهِ » را قسم فرض كرده خطا رفته است .

3 - قول خداى تعالى ، « يا بُنَيَّ لا تُشْرِكْ بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ » ، تا پايان آيات متضمن وصاياى لقمان به فرزند خود مىباشد ، و واجب است در وصيت ، خصوصا ، در وصيت پدر به فرزند ، غرض روشن ، هدف معلوم ، غايت آشكار ، مقصود مبرهن باشد مطلب را ابهام و اغماض ، آلوده نسازد و تقصير و قصور معيوبش نكند تا اينكه نتيجه مورد نظر به دست آيد و وصيت به هدف نهايى خود برسد .

لقمان حكيم ، وصاياى حكيمانه ، و نصايح پر ارجى را به فرزند دلبندش ، پيش كش مىكند كه هر كس پايبند آنها شده و طبق آنها رفتار كند ، به خوشبختى دنيا و آخرت ، به لذت خوش آيند و گواراى