معالم الاهتداء إلى معرفة الوقف والابتداء ( فارسى ) — الصفحة ١٤٢

مساله دوم : درباره وقفهاى خلاف قاعده‌اى است كه جهتى جز جلب توجه شنوندگان ندارند

اول : بر خلاف سياق و اسلوب نظمى قرآن كريم است ، كه به ذهن مىرسد ، زيرا آنچه به نظر مىآيد اين است كه ، جمله « تَمْشِي » به جهت حال بودن از فاعل « جاءت » ، كه يكى از دختران حضرت شعيب باشد در محل نصب قرار گرفته . و جار و و مجرور ، « عَلَى اسْتِحْياءٍ » متعلق به محذوف است ، و آن حال است از فاعل « تَمْشِي » يعنى ضميرى كه در آن مستتر است ، و تقدير چنين مىباشد .

جاءته ماشية مستحيية . و فائده آن اين است كه توصيف مىكند آن دختر نه فقط در آمدن ، بلكه هم در آمدن ، و هم در راه رفتن شرم مىكرد .

و نكره بودن استحياء به خاطر تفخيم است و از اين جهت است كه گفته‌اند : جاءت متحفزة يعنى در حالى كه به شدت شرم مىكرد ، آمد .

و جمله « قالَتْ إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ ما سَقَيْتَ لَنا » ، جمله مستانفه است ، و محلى از اعراب ندارد ، و در جواب سؤالى است كه ، از جمله قبلى سرچشمه مىگيرد ، جمله‌اى كه به آمدن او به پيش حضرت موسى با حال حياء دلالت مىكند ، مثل اينكه گفته مىشود چه چيزى به حضرت موسى گفت وقتى با حال شرم آمد ؟

جواب داده مىشود گفت : « إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ . . . »

اين همان اعرابى است كه به ذهنهاى با تجربه مىرسد ، و فطرت صاف آن را مىپذيرد ، و آثار صحيح به آن رهنمون مىشود ، و معنى و فحواى آيه به آن دلالت مىكند ، به طورى كه خواهد آمد .