معالم الاهتداء إلى معرفة الوقف والابتداء ( فارسى ) — الصفحة ١٤١

مساله دوم : درباره وقفهاى خلاف قاعده‌اى است كه جهتى جز جلب توجه شنوندگان ندارند

وقف كردن در پايان آيه كريمه يعنى در « وَ يَعْلَمُ ما تَكْسِبُونَ » مىباشد .

و اما وقف در « تَمْشِي » در آيه « فَجاءَتْهُ إِحْداهُما تَمْشِي عَلَى اسْتِحْياءٍ » و ابتداء از « عَلَى اسْتِحْياءٍ » ، جار و مجرور را كه همان « عَلَى اسْتِحْياءٍ » باشد متعلق مىسازد به محذوفى كه حال از فاعل است ، و تقدير چنين خواهد شد كه :

« قالت مع استحياء » يعنى در حالى كه شرم مىكرد گفت يعنى :

دختر حضرت شعيب در موقع گفتن اين مطلب به موسى ، على نبينا و آله و عليه السلام « إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ ما سَقَيْتَ لَنا » ، پدرم شما را دعوت مىكند تا پاداش آب دادن به گوسفندان ما را بپردازد ، شرم مىكرد نه هنگام آمدن يا راه رفتن اشمونى در كتاب منار الهدى گفته است :

« بعضى از قاريان قرآن كار عجيبى كرده و در « تَمْشِي » وقف ، و از « عَلَى اسْتِحْياءٍ » ابتدا كرده است . . . الخ سجاوندى آن را از برخى قاريان قرآن نقل كرده و گفته است :

و شايد اين قارى ، « عَلَى اسْتِحْياءٍ » را حال مقدم بر « قالت » گرفته يعنى « قالت مستحية » ، يعنى در حال شرم گفت ، زيرا او مىخواست وى را به ضيافت خود دعوت كند و نمىدانست مىپذيرد يا نمىپذيرد و اين وقف ، وقف خوبى است و بهتر از آن وصل است انتهى » و من عرض مىكنم :

اين وقف ضعيف و حتى به جهاتى خطا است .