گنج حكمت ( احاديث منظوم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٦

نگهبان عدالت

وسائل باشد از بهرم مهيا * ولى حاشا كه دل بندم به دنيا

من و بودن اسير بند لذات ؟ ! * من و راه هوس ؟ ! هيهات هيهات

من و حرص و هوى و آزمندى ؟ ! * من و خودكامگى و خودپسندى ؟

من و فكر شكم چون ميش پروار * من و بودن چو حيوان شكمخوار ؟

كجا بر خود كنم اين درد هموار * كه خوش باشم من و جمعى گرفتار

بسا كس در نقاط دور كشور * گرسنه بر سر بالين نهد سر

بسا مسكين بدبخت پريشان * دلش پرپر زند بهر يكى نان

بسا طفل يتيم رنجديده * شبى سير از غذا خود را نديده

چسان من اين ميان آرام گيرم * به خوردن شيوهء انعام گيرم

چو وضع خلق را در ديده دارم * به خود پرداختن هرگز نيارم

چو باشم من امير اهل اسلام * نگيرم لحظه‌اى ز انديشه آرام

كنم با بيكسان خود را برابر * مگر غم را كنند احساس ، كمتر

به قوت و جامه گيرم سخت بر خويش * شوم همرنگ محرومان دلريش

مگر چون خويش را با من بسنجد * ز اندوه تهيدستى نرنجند

چنان بر نفس خود گيرم كنون سخت * كه با نانى شود خوشحال و خوشبخت

و گر آرم نمك جاى خورش پيش * شود خرسند و ننمايد طلب ، بيش

بهار آزادى ص 27 - 28 - 29 از محمد حسين بهجتى شاعر ديگر در اين باب سروده است :

عامل بصره بدى ابن حنيف * گشت اندر خانهء يك مرد ضعيف

گشت مخبر زين ضيافت بو تراب * نامهء بنوشت و بنمودش عتاب

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

به غاية المرام - ملا احمد واعظ بيرجندى ص 116 نگاه كنيد