گنج حكمت ( احاديث منظوم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٥

نگهبان عدالت

. . . . . . . . . . . . . * . . . . . . . . . .

شنيدم كز جوانان نوجوانى * مهيا ديده از بهر تو خوانى

خورشهائى كه كمتر ديده ، ديده * درون ظرف‌ها پيشت كشيده

تو غافل از حلال و از حرامش * بخوردى تا شدى سير از طعامش

نينديشيدى آخر كاين روانيست * نگفتى منشأ اين سفره از چيست

نپرسيدى ز خود كاين لقمه پاك است * و يا آلوده است و شبهه ناكست

چرا رفتى سر خوانى كه اشراف * نشسته با غرور آنجا در اطراف ؟

ولى محروم از آن مجلس گدايان * تهيدستان ، فقيران ، بينوايان

شگفتا اين ، ره دين خدا نيست * تهيدست از غنى هرگز جدا نيست

عجب چون خفت چشم نكته بينت ؟ * گمان هرگز نميكردم چنينت

تو حاكم باشى اندر دولت من * ولى باشى بدور از سنت من

بود هر ملتى را پيشوائى * به رهبر كرد بايد اقتدائى

شما را اين منم سالار و سرور * امام و پيشوا ، مولا و رهبر

نكو بينيد رسم و راه من چيست * به راه زندگى دلخواه من چيست

نپوشم جامه از ديبا و اطلس * مرا باشد لباس كهنه‌اى بس

ز ناز و نعمت و لذات دنيا * دو قرص نان مرا كافيست تنها

به دنيا دل نبندم خيره خيره * نيندوزم ز سيم و زر ، ذخيره

پس اندازى ندارم من ز اموال * سبكروحم ، سبكخيزم ، سبكبال

مرا اين سادگى در زندگانى * نپندارى كه هست از ناتوانى

توانم پرنيان پوشيد و در بر * توانم كرد خود را غرق زيور

توانم بود دائم در تنعم * توانم خورد نان از مغز گندم

بهر لذت توانم راه بردن * توانم شهد ، جاى آب ، خوردن