گنج حكمت ( احاديث منظوم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٨

فرازى از دعاى كميل

گر به تدبيرم نفرمودى نگاه * گر نياوردى برويم ز اشتباه

من ز سوء فعل خود رسوا شدم * غرق بحر فكرت بىجا شدم

آنچه ديدم يا شنيدم از عباد * هر كس اندر بينوائى اوفتاد

صد نوا داديش در بيچارگى * عزت افزوديش در آوارگى

مسكنت دادى كه آزادش كنى * داديش محنت كه دلشادش كنى

آن پريشانى ز فيضت آيتى است * نظره لطف تو رحمت غايتى است

آن نگاهت بنده را در اضطرار * ميدهد تمكين و عز و افتخار

يك نظر در تو پريشانش كند * و ز نگاهى باز درمانش كند

هم تو دادى سينه سوزان ز غم * هم تو دادى محنت و رنج و الم

هم تو دادى ناله‌هاى تابناك * هم تو دادى ديده‌هاى آبناك

سينه‌اى خواهم ز درت ريش ريش * تا بنالد بر دواى درد خويش

مژه‌اى خواهم چو ابر نو بهار * تا بگريد بر دل خود زار زار

خاطرى مىجويم از خون مال مال * غرقه اندر لجه شوق و وصال

تا در آن بيچارگى جويد تو را * در نهانى خواند و گويد تو را

هر روانى شد قرين مسكنت * در نتيجه شد قرين مكرمت

حاصل ضر نظره مولى شود * حاصل آيد بندگى آقا شود

به نقل از راز و نياز على با خدا صفحه 322 - 324 از حاج شيخ حيدر على صلواتى