فارسنامه ابن بلخى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٨

مرغزارهاء معروف به پارس

مرغزارهاء معروف به پارس

مرغزارهاء معروف به پارس

مرغزار آورد « 1 » [ 1 ] : مرغزارى است سخت نيكو ، سردسير ، سراسر ، « 2 » چشمه هاء آب و ديههاء آبادان ، و ديههاء آنجا چون بجّه « 3 » و طيمرجان « 4 » و غير آن ، ملك مردم است ، خراج آن به پادشاه گذارد و طول اين مرغزار ، ده فرسنگ در عرض پنج فرسنگ است .

مرغزار سيكان : [ 2 ] اين مرغزار ميان شيراز و كوارست و جايى خوش است و آبى بزرگ ، ايستاده است و بيشه‌يى است و معدن شيران است و طول آن مرغزار پنج فرسنگ باشد در عرض سه فرسنگ .

مرغزار دشت ارژن [ 3 ] : اين مرغزار كى بر كنار بحيرهء ارژن است ، بيشه است و معدن شير ، طول آن ده فرسنگ در عرض يك فرسنگ .

[ 1 ] . مرغزار آورد اكنون به كوشك زرد معروف است . علفزارى خوب و طويل و عريض است و چشمه‌هاى بسيار دارد و هوايش سرد است و علفش در غايت سازگارى و از ديه‌هاى بزرگ در آن حوالى ديه بجه و طميرجان و غيره است .

طول اين مرغزار ده فرسنگ است و در عرض پنج فرسنگ . ( نزهة القلوب ، ص 134 ) .

[ 2 ] . مرغزار سيكان ( : سكان ، شكان ، اوشكان ، شكان ) در ميان شيراز و كوار است و در ميانش آبى استاده ، و در اين حدود بيشه‌يى است و جاى شيران . طول اين مرغزار پنج فرسنگ و عرض سه فرسنگ است . ( ص 135 ، نزهة القلوب ) .

[ 3 ] . مرغزار دشت ارژن : در كنار بحيره‌يى است كه در آن صحراست و در آن حدود بيشه‌يى است و در او شيران

( 1 ) . p : آورد . ( 2 ) . P : ندارد . و « و » داخل شده است به پيش از « چشمهاء . ( 3 ) . P : يم . قراذت B : ظاهرا روشن نيست . ( 4 ) . P : طميرجان .