فارسنامه ابن بلخى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٥

بهرام گور [ 4 ] بن يزدجرد اثيم .

رود ، دستورى يافت و نزديك منذر رفت و آنجا مىبود تا پدرش كناره شد و

همه پيش فرزند تو بنده‌ايم * بزرگى وى را ستاينده‌ايم

تنش را به خلعت بياراستند * ز در اسب شاه يمن خواستند

چو منذر بيامد به شهر يمن * پذيره شدندش همه مرد و زن

دو تازى ، دو دهقان ، ز تخم كيان * ببستند مردانگى را ميان

همى داشتندى چنين ، چار سال * چو شد سير شير و بياگند يال

به دشوارى از شير كردند باز * همى داشتندش به بر ، بر به ناز

چو شد هفت ساله به منذر چه گفت * كه آن راى با مهترى بود جفت :

به داننده فرهنگيانم سپار * چو كار است ، بيكار ، خوارم مدار

هر آن چيز كان در خور پادشاست * بياموزيم تا بدانم سزاست

چو شد سال آن نامور بر سه شش * دلاور گوى گشت خورشيد فش

به موبد نبودش به چيزى نياز * به فرهنگ جويان و آن يوز و باز

جز از گوى و ميدان نبوديش كار * گهى زخم چوگان و گاهى شكار

پدر آرزو كرد بهرام را * چه بهرام خورشيد خود كام را

بيامد همانگاه نزد پدر * چو ديدش پدر را ، برآورد سر

چنان بد كه يك روز در بزمگاه - * همى بود بر پاى در پيش شاه

چو شد تيره ، بر پاى ، خواب آمدش * هم از ايستادن شتاب آمدش

پدر چون بديدش به هم برده چشم * به تندى يكى بانگ برزد ز خشم

به دژخيم فرمود كو را ببر * كزين پس نبيند كلاه و كمر

وز آن پس غم و شادى يزدگرد * چنان گشت بر پور چون با دارد

ز خاك آمد و خاك شد يزدگرد * چه جويى تو ز اين بر شده هفت گرد

چو در دخمه شد شهريار جهان * ز ايران برفتند گريان مهان

كجا خوارشان داشتى يزدگرد * همه آمدند اندر آن شهر ، گرد

نخواهيم بر تخت ز اين تخمه كس * ز خاكش به يزدان پناهيم و بس

يكى مرد بد پير ، خسرو به نام * جوانمرد و روشن دل و شادكام

سپردند گردان به دو تاج و گاه * بر او انجمن شد ز هر سو سپاه

پس آگاهى آمد به بهرام گور * كه از چرخ شد تخت را آب ، شور

بفرمود منذر به نعمان ، كه رو * يكى لشكرى ساز شيران نو

بياورد نعمان ، سپاهى گران * همه تيغ داران و نيزه روان

بزرگان از آن كار غمگين شدند * بر آذر پاك بر زين شدند

به شاه جهان ، آفرين خواندند * به مژگان همى خون برافشاندند