فارسنامه ابن بلخى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٤

وشتاسف بن لهراسب

ضعف پيرى در وى راه يافته ، پادشاهى ، در حيوة خويش به پسرش وشتاسف سپرد و خود منزوى گشت - و الله اعلم -

وشتاسف بن لهراسب

وشتاسف بن لهراسب

و چون وشتاسف پادشاه گشت ، هم سيرت پدر سپرد ، در عدل و نيكويى با جمله

لهراسب در شاهنامه

چو لهراسب بنشست بر تخت داد * به شاهنشهى تاج بر سر نهاد

جهان آفرين را ستايش گرفت * نيايش ورا در فزايش گرفت

چنين گفت كز داور داد و پاك * پر امّيد باشيد و با ترس و باك . . .

مهان جهان آفرين خواندند * ورا شهريار زمين خواندند

ز دانش چشيدند هر شور و تلخ * ببودند با كام چندى به بلخ

يكى شارستانى برآورد شاه * پر از برزن و كوى و بازارگاه

بهر برزنى جشنگاهى سده * همه گرد بر گردش ، آتشكده

يكى آذرى ساخت بر زين به نام * كه با فرّخى بود و با بزر و كام

( شاهنامه ، 22 / 9 / 6 ، چاپ مسكو )

فرود آمد از باره گشتاسپ زود * به دو آفرين كرد و زارى نمود

زره چون به ايوان شاهى شدند * چو خورشيد در برج ماهى شدند

به دو شادمان گشت لهراسب شاه * مر او را نشاند از بر تخت و گاه

ببوسيد و تاجش به سر بر نهاد * همى آفرين كرد با تاج ياد

( 893 / 64 / 6 ) چو لهراسب شاهى به گشتاسب بخشيد خود به بلخ رفت و در نوبهار به نيايش پرداخت :

بپوشيد جامهء پرستش پلاس * خرد را چنان كرد بايد سپاس

بيفكند ياره فرو هشت موى * سوى روشن دادگر كرد روى

همى بود سى سال پيشش به پاى * بر اين سان پرستيد بايد خداى

( 20 / 66 / 6 ) با ظهور زردشت ، لهراسب با هفتصد مرد آتش‌پرست و معدودى نگهبان در بلخ ماند كه ارجاسب پسر خود كهرم را به بلخ فرستاد و او با لهراسب پير درآويخت و لهراسب دلاورىها كرد و سرانجام :

جهانديده از تير پيكان بخست * نگونسار شد مرد يزدان پرست

بكردند چاك آن بر و جوشنش * به شمشير شد پاره پاره تنش . . .

( فرهنگ نام‌هاى شاهنامه ، ص 985 )