فارسنامه ابن بلخى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٠

[ 44 f ] كيخسرو بن سياوش .

گفتند پس اگر چنين است يكى را نصب كن كى بر سر ما باشد ، لهراسب ايستاده بود ، اشارت به دو كرد و گفت او خويش و خاصّه و وصّى من است بايد كى گوش به فرمان او داريد و بعد از آن هيچ كس كيخسرو را باز نديد ، نه زنده و نه مرده و مدّت ملك او « 1 » شست سال بود - و اللّه اعلم « 2 » -

سال پادشاهى كرد اما در اين هنگام ؛

پر انديشه شد مايه ور جان شاه * از آن رفتن كار و آن دستگاه

ز يزدان همه آرزو يافتم * و گر دل همه سوى كين تافتم

شوم همچو ضحاك تازى و جم * كه با سلم و تو را اندرآيم به هم

ز من بگسلد فره ايزدى * گرايم به كژى و راه بدى

ببست آن در بارگاه كيان * خروشان بيامد گشاده ميان

ز بهر پرستش سر و تن بشست * به شمع خرد راه يزدان بجست

و سرانجام پس از پنج هفته نيايش ، زال و بزرگان را گفت :

شدم سيرزين لشكر و تاج و تخت * سبك بار گشتيم و بستيم رخت

آنگاه بزرگان را بخششهاى شايسته داد و جانشينى را به لهراسب سپرد و او را به دادگرى فرا خواند و روى به راه نهاد و ايرانيان او را بدرقه كردند :

همه كوه پر ناله و با خروش * همى سنگ خارا برآمد به جوش

همى گفت هر كس كه شاها چه بود * كه روشن دلت شد پر از داغ و دود

( 2993 / 481 / 5 )

بزرگان يك روز و يك شب با او راه پيمودند تا به چشمه‌اى رسيدند ، كيخسرو در آن چشمه سر و تن بشست و به خواندن زند و اوستا پرداخت و از همراهان خواست تا بازگردند زيرا بادى سخت خواهد وزيد و برفى سنگين فرو خواهد باريد ؛

چو از كوه خورشيد سر بر كشيد * ز چشم مهان ، شاه شد ناپديد

هم آنگه برآمد يكى باد و ابر * هوا گشت برسان چشم هژبر

چو برف از زمين بادبان بركشيد * نبد نيزهء نامداران پديد

يكايك به برف اندرون ماندند * ندانم بدانجاى چون ماندند

زمانى تپيدند در زير برف * يكى چاه شد كنده هر جاى ژرف

( 1 ) . B : ندارد . ( 2 ) . P : العالم