فارسنامه ابن بلخى ( فارسى ) — الصفحة ١١٨

منوچهر بن ميشخوريار

و دشت‌ها ، رسته بود جمع كرد و بكشت و فرمود تا چهار ديوار گرد آن در كشيدند و

مىروشن آمد زپر مايه جام * مناچهره دارد منوچهر نام ( 1 )

هنرها كه بد پادشا را به كار * بياموختش نامور شهريار

نيا تخت زرين و گرز گران * به دو داد و پيروزه تاج سران

به شاهى بر او آفرين خواندند * زبرجد به تاجش برافشاندند . .

( شاهنامه ، چاپ خالقى مطلق ، ص 127 )

منوچهر با قارن رزم زن * برون آمد از بيشه نارون

سپه يكسره نعره برداشتند * سنانها به ابر اندر افراشتند

همه چيرگى با منوچهر بود * كزو مغز گيتى پر از مهر برد

برآورد شاه از كمين‌گاه سر * نبد تور را از دو رويه گذر

دمان از پس اندر ، منوچهر شاه * رسيد اندر آن نامور ، كينه خواه

يكى نيزه انداخت بر پشت اوى * نگونسار شد خنجر از مشت اوى

ز زين برگرفتش بكردار باد * بزد بر زمين ، داد مردى بداد

سرش را همانگه ز تن باز كرد * دد و دام را از تنش ساز كرد

( ص 143 )

رسيد آنگهى تنگ در شاه روم * خروشيد كاى مرد بيداد و شوم

بكشتى برادر ز بهر كلاه * كله يافتى چند پوئى به زاه

يكى تيغ زد بر سر و گردنش * به دو نيم شد خسروانى تنش

بفرمود تا سرش برداشتند * به نيزه به ابر اندر افراشتند

خروشى برآمد ز پرده سراى * كه اى پهلوانان فرخنده راى

از اين پس به خيره مريزيد خون * كه بخت جفا پيشگان شد نگون

به داد و دهشن و به مردانگى * به نيكى و پاكى و فرزانگى

منم گفت بر تخت گردان سپهر * همم خشم و جنگ است و هم داد و مهر

ابا اين هنرها يكى بنده‌ام * جهان آفرين را ستاينده‌ام

به راه فريدون فرخ رويم * نيامان كهن بود اگر ما نويم

منوچهر را سال شد برد و شست * ز گيتى همى بار رفتن ببست

همه موبدان وردان را بخواند * همه راز دل پيش ايشان براند

بفرمود تا نوذر آمدش پيش * ورا پندها داد از اندازه بيش

كه اين تخت شاهى فسون است و باد * برو جاودان دل نبايد نهاد

از آن پس كه بردم بسى درد و رنج * سپردم ترا تخت شاهى و گنج

دو چشم كيانى به هم برنهاد * بيژمرد و بر زد يكى سرد باد