فارسنامه ابن بلخى ( فارسى ) — الصفحة ١١٠

بيوراسف بن ارونداسف

و ضحاك بگريخت و سراى و حجره‌ها از وى خالى ماند ، و مردمان « 1 » ، كابى « 2 » آهنگر را گفتند به پادشاهى بنشين ، [ 1 ] گفت : من سزاء پادشاهى نيستم ، امّا يكى را از فرزندان جمشيد طلب بايد كردن و به پادشاهى نشاندن ، و افريدون از بيم ضحّاك ، گريخته بود و پنهان شده ، مردم رفتند و او را به دست آوردند و به پادشاهى نشاندند و افريدون ، ضحّاك را گرفت و بند كرد و كابى « 2 » آهنگر را از جملهء سپاه سالاران گردانيد و آن پوست [ 2 ] پاره را به جواهر بياراست و به فال

[ 1 ] .

خروشيد و زد دست بر سر زشاه * كه شاها منم كاوه داد خواه

يكى بىزبان مرد آهنگرم * ز شاه آتش آيد همى بر سرم

خروشيد و برجست لرزان ز جاى * بدريد و بسپرد محضر به پاى

گرانمايه فرزند او پيش اوى * ز ايوان برون شد خروشان به كوى

چو كاوه برون شد ز درگاه شاه * بر او انجمن گشت ، بازارگاه

همى برخروشيد و فرياد خواند * جهان را سراسر سوى داد خواند

از آن چرم كاهنگران پشت پاى * بپوشند هنگام زخم دراى

همان كاوه آن بر سر نيز كرد * همانگه ز بازار برخاست گرد

خروشان همى رفت نيزه به دست * كه اى نامداران يزدان پرست

بپوييد كاين مهتر آهرمن است * جهان آفرين را به دل دشمن است

[ 2 ] .

چون آن پوست بر نيزه برديد كى * به نيكى يكى اختر افكنديى

بياراست آن را به ديباى روم * ز گوهر بر او پيكر وزرش بوم

بزد بر سر خويش چون گرد ماه * يكى فال فرّخ پى افگند شاه

فرو هشت از او سرخ و زرد و بنفش * همى خواندش كاويانى درفش

از آن پس هر آن كس كه بگرفت گاه * به شاهى به سر بر نهادى كلاه

بر آن بىبها چرم آهنگران * برآويختى نو به نو گوهران

ز ديباى پرمايه و پرنيان * بر آن گوشه گشت اختر كاويان

كه اندر شب تيره چون شيد بود * جهان را از او دل پر اميد بود

فريدون در شاهنامه

خجسته فريدون ز مادر بزاد * جهان را يكى ديگر آمد نهاد

بباليد بر سان سرو سهى * همى تافت ز او فرّ شاهنشهى

( 1 ) . B : مردمانى . ( 2 ) . p : كاوه .