فارسنامه ابن بلخى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٨

بيوراسف بن ارونداسف

اگر خواهى كى تا جادويى [ 35

f

] آموزم ، پدر را بكش ، ضحّاك پدر خويش را به تقرّب ديو ، بكشت و سخت ظالم و بد سيرت بود و خون هاء بسيار به ناحقّ ريختى و

پسر بد مر اين پاك دين را يكى * كه از مهر بهره‌ش نبود اندكى

جهانجوى را نام ضحاك بود * دلير و سبكسار و ناپاك بود

كجا بيور اسبش همى خواندند * چنين نام بر پهلوى راندند

كجا بيور از پهلوانى شمار * بود بر زبان درى ، ده هزار

ز اسپان تازى به زرين ستام * ورا بود بيور كه بردند نام

چنان بدگمان شوخ فرزند اوى * نجست ازره شرم پيوند اوى

به خون پدر گشت همداستان * ز دانا شنيدستم اين داستان

به سر بر نهاد افسر تازيان * بر ايشان ببخشيد سود و زيان

سوى تخت جمشيد بنهاد روى * چو انگشترى كرد گيتى بر اوى

چو ضحاك بر تخت شد شهريار * بر او ساليان انجمن شد هزار

نهان گشت كردار فرزانگان * پراگنده شد كام ديوانگان

هنر خوار شد ، جادوئى ارجمند * نهان ، راستى ، آشكارا ، گزند

ندانست خود جز بد آموختن * جز از كشتن و غارت و سوختن

فريدون به خورشيد بر ، بردسر * كمر تنگ بستش به كين پدر

به شهر اندرون هر كه برنا بدند * چه پيران كه در جنگ دانا بدند

سوى لشكر آفريدون شدند * ز نزديك ضحاك بيرون شدند

نخواهيم بر گاه ضحاك را * مر آن اژدها خيم ناپاك را

سپاهى و شهرى به كردار كوه * سراسر به جنگ اندرون ، همگروه

پس ، از رشك ، ضحاك شد چاره‌جوى * ز لشكر سوى كاخ بنهاد روى

ز بالا چوپى بر زمين برنهاد * بيامد فريدون به كردار باد

ببستش به تندى دو دست و ميان * كه نگشاد آن ، ژنده پيل ژيان

ببردند ضحاك را بسته زار * به پشت هيونى برافگنده ، خوار

همى راند زين گونه تا شير خوان * جهان را چن اين بشنوى ، پير خوان

به كوه اندرون جاى تنگش گزيد * نگه كرد غارى بنش ناپديد

بياورد مسمارهاى گران * به جايى كه مغزش نبود اندر آن

فرو برد و بستش بدان كوه باز * بدان تا بماند به سختى دراز . . .

چنان بد كه ابليس روزى پگاه * بيامد به سان يكى نيكخواه

دل مهتر از راه نيكى ببرد * جوان گوش گفتار او را سپرد

( شاهنامه ، 89 / 46 / 1 )

برآورد ابليس وارونه بند * يكى ژرف چاهش به ره بر ، بكند