شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ٩٢

رباعيات

اى حسن تو جلوه‌گر ز اسماء و صفات * روى تو نهان در تتق اين جلوات

انديشه كجا به كبرياى تو رسد ؟ * هيهات از اين خيال فاسد ، هيهات

اى نسخه اصل خوبى و يكتائى * سرچشمه آبروى هر زيبايى

روشن بود از جمال تو هر دو جهان * پنهانى تو ز غايت پيدائى

اى حسن تو مجموعه هر زيبائى * وز هر دو جهان ز عشق تو شيدائى

نگذاشته داغ تو دلى را بىدرد * سوداى تو كرده عالمى سودائى

از نور نبى واقف اين راه شديم * وز مهر على عارف باللّه شديم

چون پيروى نبى و آلش كرديم * ز اسرار حقايق همه آگاه شديم

مهر تو سرشته حق در آب و گل من * جا كرده چو جان به تن در آب و گل من

از مهر على و مهر اولاد على است * محصول دو عالم من و حاصل من

يا رب تو مرا به كردهء زشت مگير * از معصيتم بگذر و طاعت بپذير

چون مهر تو و نبى و اولاد نبى * نزد تو شفاعتم كند ، دستم گير

اى فيض بيا به جانب حق رو كن * اين روى و رياى خلق را يكسو كن

كارى كه به ميزان خدا نايد راست * برهم زن و با جهانيان يكرو كن