شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ٨٦

تا كى ؟

به حق بستند چشم و گوش و دل را * محبت را به عرفان رام كردند

به حق پرداختند ، از خلق رستند * به شغل خاص ترك عام كردند

نظر را وقف كار دل نمودند * به جان اين كار را اتمام كردند

ز دنيا و غم دنيا گذشتند * مهم آخرت انجام كردند

كشيده دست از آسايش تن * به محنت همچو فيض آرام كردند

يك محرم راز در جهان نيست * يك دوست به زير آسمان نيست

غير از غم عشق همدمى كو ؟ * كز صحبت آن دلم گران نيست

فرياد ز دست اين گرانان * جان را ز عذابشان امان نيست

من طاقت احمقان ندارم * جز مرگ سزاى احمقان نيست

يا رب يا رب غم تو خواهم * دل جز به غم تو شادمان نيست

تا يافت به كوى عشق راهى * دل را غم جان ، سر جهان نيست

خود جان جهان ، جهان جان شد * دل بستهء اين جهان و جان نيست

شور عشقى چو هست در سر * دل را پرواى اين و آن نيست

جائى نتوان نشست اى فيض * كافسانهء عشق در ميان نيست

دل و جانم اسير غم تا كى * خسته محنت والم تا كى

عمر را صرف هرزه كردن چند * مايهء حسرت و نَدَم تا كى

دلم از فكرهاى بيهوده * دائم الحزن و النقم تا كى