شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ٨٥

خوشا آنان

كبيرست و جليلست و عظيمست * نگنجد در جهان ، اللّه اكبر

لطيفست و ندارد مثل و مانند * نه پيدا نه نهان ، اللّه اكبر

بمان اين هستى عاريّتى را * مگر يا بى نشان ، اللّه اكبر

ز گفت و گوى فيض اسرار پنهان * نمىگردد عيان ، اللّه اكبر

ز ديدن يا رسيدن بر توان خورد * نيايد در بيان ، اللّه اكبر

چنين رخسار زيبايى كه ديده است * چنين قد دل‌آرائى كه ديده است

چنين زلف دلاويز و كمندى * فتاده بر سر پائى كه ديده است

كمانى را كه تيرانداز باشد * نگاه چشم شهلائى كه ديده است

چنين چشمى كه خلقى بىخود و مست * فكنده هر يكى جائى كه ديده است

به دشنامى برد چندين دل از كار * چنين لعل شكرخائى كه ديده است

لبش مرجان دهان پر دُرّ و گوهر * به غايت تنگ دريائى كه ديده است

قيامت مىشود چون مىخرامد * چنين رفتار و بالائى كه ديده است

دو عالم مىشود روشن ز رويش * چنين رفتار و بالائى كه ديده است

به غير از فيض در پروانهء دل * چنين آشوب و غوغايى كه ديده است

خوشا آنان كه ترك كام كردند * به كام عار ننگ از نام كردند

به خلوت انس با جانان گرفتند * به عزلت خوى را گمنام كردند

به شوق طاعت و ذوق عبادت * شراب معرفت در جام كردند

ز بهر صيد معنى دانهء ذكر * فكندند و ز فكرش دام كردند