شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ٨٤

اللّه اكبر !

اى شاهد شاهدان كجائى * وى آب رخ بتان كجائى

اى جان هر آنچه در جهانست * وز تو روشنى جهان كجائى

اى هيچ مكان ز تو تهى نه * وى پر ز تو لامكان كجائى

اى چشم و چراغ عالم دل * اى جان جهان و جان كجائى

من تاب فراق تو ندارم * اى از نظرم نهان كجائى

اى كام دل شكستهء من * وى آرزوى روان كجائى

ديدار به كس نمىنمائى * اى در همه جا عيان كجائى

بى روى تو دل بود فسرده * اى گرمى عاشقان كجائى

اى فيض تو سخت فيض دل را * او را تو ميان جان ، كجائى

و اين هم گوشه‌اى از حالات و تفكرات خاص فيض :

ز حق جوئى نشان ، اللّه اكبر * نشان كى مىتوان ، اللّه اكبر

نشان از بىنشان كى مىتوان يافت * نيايد در نشان ، اللّه اكبر

برو در عالم اسما نظر كن * مظاهر را بدان ، اللّه اكبر

ز اقليم هيولا رخت برگير * برو تا لامكان ، اللّه اكبر

گذر كن ز اسمان و عرش و كرسى * به سوى كن فكان ، اللّه اكبر

حقيقت را ببين اندر مظاهر * وراى جسم و جان ، اللّه اكبر

ز خط و خال معنى گير و بگذر * صور را با زمان ، اللّه اكبر