شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ٨٣

توحيد و وصف بارى تعالى

در چهرهء مه‌رويان ، انوار تو مىبينم * در لعل گهرباران ، گفتار تو مىبينم

در مسجد و ميخانه ، جوياى تو مىباشم * در كعبه و بتخانه ، انوار تو مىبينم

هر جا كه روم نالم ، چون بلبل شوريده * سرتاسر عالم را ، گلزار تو مىبينم

خون در جگر لاله ، از داغ تو مىبينم * چشم خوش نرگس را ، بيمار تو مىبينم

پروانه به گرد شمع ، جوياى جمال تو * بلبل به گلستانها ، هم زار تو مىبينم

نيز راز و نياز با خدا و توبه و انابت به درگاه مقدس او :

اگر بديم و گر نيك ، خاكسار توايم * فتاده بر ره تو ، خاك رهگذار توايم

بلندى سر ما خاكسارى در تست * به نزد خلق عزيزيم از آنكه خوار توايم

توئى قرار دل ما اگر قرارى هست * وگر قرار نداريم بىقرار توايم

به سوى تست بهر سو كه مىكنيم سفر * بهر ديار كه باشيم در ديار توايم

به هرچه در دل ما بگذرد تو آگاهى * اگر ز خلق نهانيم آشكار توايم

ز كرده‌هاى بد خويشتن بسى خجلم * بپوش پردهء عفوى كه شرمسار توايم

اگرچه نامه سياهيم از اطاعت تو * چو فيض دشمن ديويم و دوستدار توايم

به گوش هوش شنيدم كه هاتفى مىگفت * غمگين مباش كه ما يار غمگسار توايم

اى برون از سراى كون و مكان * برتر از هرچه مىدهند نشان

هم زبان از ثناى تو قاصر * هم خرد در سپاس تو حيران

اى منزه ز شبه و مثل و نظير * وى مقدس ز نعت و وصف و بيان

كوته از دامن تو دست قياس * قاصر از ساحت تو پاى گمان

آفرينندهء سپهر برين * گسترانيدهء زمين و زمان

برسانم به اوج عِلّيّين * در عروج مراتب امكان

عفو كن يك به يك بدىها را * بر خطاها بكش خط غفران