شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ٧٦

حافظ و مهدى صاحب زمان .

آرام و خواب خلق جهان را سبب توئى * زان شد كنار ديده و دل تكيه‌گاه تو

با هر ستاره‌اى سرو كارست هر شبم * از حسرت فروغ رخ همچو ماه تو

اى در رخ تو پيدا انوار پادشاهى * در فكرت تو پنهان ، صد حكمت الهى

كلك تو بارك اللّه بر ملك و دين گشاده * صد چشمه آب حيوان از قطره سياهى

به پيش آينهء دل هر آنچه مىدارم * بجز خيال جمالت نمىنمايد باز

دلم رفت و نديدم روى دلدار * فغان از اين تطاول ، آه از اين زَجر

برآى اى صبح روشندل خدا را * كه بس تاريك مىبينم شب هَجر

من كه باشم كه بر آن خاطر عاطر گذرم * لطف‌ها مىكنى اى خاك درت تاج سرم

همتم بدرقه راه كن اى طاير قدس * كه درازست ره مقصد و من نوسفرم

اى نسيم سحرى بندگى ما برسان * كه فراموش مكن وقت دعاى سحرم

خرم آن روز كزين مرحله بربندم رخت * وز سر كوى تو پرسند رفيقان خبرم

سلامت همه آفاق در سلامت تست * جمال صورت معنى به يمن صحت تست

از همه جالب‌تر اين كه حافظ نام « مهدى » صاحب زمان ( عج ) را صريحا برده ، و از ظهور وى و نابودى « دجال » مظهر ريا و تزوير و بدى و پليدى سخن گفته است :

كجاست صوفى دجال چشم ملحد شكل * بگو بسوز كه مهدىّ دين پناه رسيد !